วันนี้แหละที่น้องกิ๊บผู้กล้าเดินมาคุยด้วย
ทำให้เรื่องมันจบลงเร็วขึ้น แบบที่พี่ตั้งใจจะให้มันจบแบบนี้ไปเมื่อก่อนปิดเทอมแล้ว ขอบคุณมาก
แต่กิ๊บไม่พูดพี่ก็ต้องทำให้มันจบแน่นอน จริงๆ
และมันก็ทำให้ผมสบายใจมากขึ้นด้วย ถึงแม้จะไม่ได้บอกสิ่งที่อยากบอกกับน้องถั่วงอกเค้าตรงๆ
คือ แค่นี้ก็ดีใจแล้ว
ก็ดีใจด้วยนะที่น้องถั่วงอกมีเพื่อนดีๆ แบบ กิ๊บ
ก็ " รักและดูแลกันตลอดไปนะ"
วันนี้ก็นั่งคุยกับน้องกิ๊บสุดเท่ห์ประมาณชั่วโมงได้
ก็พอรู้อะไรเกี่ยวกับน้องถั่วงอก(น้องกิ๊บขาโหดด้วย)มาอีกนิดนีงแล้ว
ประมาณว่า ชื่อ ปีอะไร เอกอะไร แล้วก็
เวลาส่วนตัวที่เค้าอยู่เป็นงัยบ้างนิดๆหน่อยๆ
ฟังกิ๊บเล่าแล้วรู้สึกว่าน่า่รักดีนะ
แล้วก็อยากเห็น อยากสัมผัส อยากรู้เรือ่งอะไรที่คุยกันแล้วขำๆ หัวเราะกันถึงตี5
อยากเห็นเวลาที่เล่นอะไรกันแบบเด็กๆ อะไรเงี่ย น่าจะน่ารักดีนะ
แซวหน่อยนะ ก็อย่าร้องเพลงชาติดังนักนะ เดี๋ยวข้างห้องเค้าตกกะใจเอา
รักชาติจริงๆ :) แต่คงสู้รัก โคราชไ่ม่ได้หรอก (เคยไปเหมือนกัน เมืองเค้าเจริญมากจริงๆ)
แต่คงได้แค่คิดแล้วแหละ
และก็เสียดายนะที่น้องไม่ได้รู้จักพี่มากกว่านี้ ไม่งั้นอาจจะรู้สึกดีกว่านี้บ้างก็ได้
ก็ขอบคุณน้องกิ๊บมากสำหรับเวลาวันนี้
และก็อยากบอก น้องถั่วงอก เห้ย.. ไม่ใช่ น้องปรางว่า "ยังจำยิ้มครั้งแรกที่ยิ้มให้กันได้อยู่เสมอ ขอบคุณมากครับ"
" ผ่านวันนี้ไปน้องปรางสบายใจได้แล้วนะคะ ไม่ต้องกลัว เครียด เกียจ โกรธ กันอีก"
ปล. มีอะไรให้ช่วยบอกกันได้ ยกเว้นยืมตังค์นะครับ
สมัครสมาชิก:
ส่งความคิดเห็น (Atom)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น